Ukryj swoich umarłych. Sami się zgłoszą. Nie obmacuj ich bez przerwy. Oni nienawidzą tego, że są wydani tobie na pastwę. Umrzeć nie oznacza dostać się całkowicie pod czyjąś kontrolę.
Ciągnące się latami wstążki żałoby wiją się wokół nadgarstków strzepując małostki codziennej egzystencji, wymuszając na nich ciagłą obecność. Pod wilgotnymi rzęsami grzęzną refleksy zdarzeń, których sensu szukam między kartkami książek, w filozoficznych rozprawach i egzystencjalnych esejach. Nieustannie wypatruję ukojenia, cichego źródła spokoju, miejsca, w którym dusza mogłaby wreszcie zrzucić ciężar minionego czasu i powrócić do swojego rdzenia. Niewymuszonego uśmiechu. Beztrosko brzmiącej radości, niegdysiejszej zdolności doświadczania świata bez lęku przed tym, co przyniesie jutro, także i dla nich.
Posłuchałam Barthes'a, który radził, by nie przyspieszać pracy żałoby. Jak ja, wychodził z niej dzięki pisaniu. Miałam skończyć swoją bazgraninę w rocznicę śmierci, ale się nie udało. Bo wciąż jest terapią, przyjaciółką, obecnością w nieobecności.
Zamykam książkę, bo “Bez skóry” odczuwanie wydaje się trudne do ukojenia i ponownie zapętlam się drepcząc tymi samymi ścieżkami. Potykam wciąż o resztki dawnych zachwytów znajdywanych na deskach teatrów, w wybrzmiewających cichym echem literackich spotkaniach, zapachem szarlotki i smakiem curry w rodzinnym domu, licząc naiwnie, że ich obecność mogłaby ocalić coś więcej niż skrzętnie zapisane w dzienniku wspomnienie. Powstrzymać mimowolny odruch sięgnięcia po słuchawkę o zawsze stałej porze.
Wędruję w poszukiwaniu minionego, jednocześnie wypatrując nieśmiało nowych olśnień, wierząc, że gdzieś istnieje przestrzeń przypominająca, jak pięknie jest móc odczuwać. Smakować czystego zachwytu i pozwalać mu się rozgaszczać bez pośpiechu, bez potrzeby nazywania, nim minie bezpowrotnie nie nadążając za pospiesznym rytmem niecierpliwości. Jak zapisała Agnieszka Taborska: Oglądam świat z większą uwagą, bo cierpienie potęguje naszą uważność na drobiazgi.(....) To nie koniec żałoby, ale przystanek, przerywnik, pauza, antrakt, chwila na odsapnięcie, otarcie potu z czoła. Co nie znaczy, że rozpacz nie wróci ze wzmożoną siłą.
Staram się, by w tej nieustannej wędrówce, nie przeoczyć zwyczajności chwili niespodziewanie mogącej nadać blasku spojrzeniu, wygładzającej wyżłobienia na chowanej z zawstydzenia twarzy. Odmienionej i obcej samej sobie, chociaż w ostatecznym rozrachunku przyznając, że być może wcale nie o powrót do siebie chodzi. Może bardziej o zdolność zamieszkiwania siebie odmienionej, pozostałej po tym, co bezpowrotnie odeszło. Pozwalając sobie na nowe początki poczucia przynależności do świata. Na uważność, by dostrzec to, co na ostatnie lata ukryło się za horyzontem żałobnej wstążki.
Zaglądam ponownie do przejmującego, bardzo intymnego świata żałoby Agnieszki Taborskiej. Pięknego minigestu.
Żałoba polega i na tym, że człowiek zatyka się lekturami. Żarłoczność czytelnicza jest awersem pracy żałoby. (…) Myślałam, że pisanie jest terapią dla mnie; okazuje się, że i dla innych, którzy i które się w nim odnajdują. (…) Stracie, żałobie, bólowi brak języka. Ludzie milczą w pułapce własnego bólu. 'Kamienieją” z niego. Inni nie chcą ich słuchać. Dlatego tak liczą się przychylne minigesty.
fragmenty z książki Agnieszki Taborskiej
"Bez skóry. jak rozmawiać z ludźmi w żałobie", wyd. Znak
