Przy śniadaniu

Sen płowieje na poduszce. Drepczę pustą ulicą szukając swoich śladów w odbiciu wczorajszego dnia. Pustej wystawy oddanej do remontu, gdzie cisza zagłusza rozbudzone własnym krzykiem myśli. Opieram palce na krawędzi kartki szukając bezpiecznego brzegu po drugiej stronie dłoni. Milczeniem wypełniam puste kawiarniane stoliki, doniczki na parapecie okna, filiżanki osiadłych na dnie słów.

Przekraczam granice nieznanych miast dających poczucie anonimowości, swobodę chwytanych ukradkiem spojrzeń i możliwość pisania siebie od nowa. Krojenia kromki chleba smakującej inaczej niż Twoja codzienna obecność, niezmienna jak wschody i zachody słońca na krańcu wstążki granatowego morza. Nie dosięgam. Mokrymi placami rysując płynność przemijania na zimnym piasku.

Sen płowieje na poduszce. Niczym stare zdjęcia niepamiętające ważnych zdarzeń. Nieostre kadry poruszonych wzruszeń. Melodii rozciągniętych na pagórkach mglistych krajobrazów pachnących pomarańczą i skórką z cytryny. Plasterki życia układam na spodeczku Twojego uśmiechu nie pytając o nic.  




4 komentarze:

  1. Każde stare zdjęcie jest ważne :) To zapis tego, co minęło. Wzmaga naszą "uważność", uwrażliwienie na przeszłość i na to, co minęło.
    Z pozdrowieniami
    B.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za odwiedziny :) Serdecznie pozdrawiam

      Usuń
  2. Łatwo ulec złudzeniom na mglistych skrawkach kartki, dlatego czasami lepiej jest tylko się uśmiechać ❤️🤓

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tych złudzeń aż nadto ostatnio, ale może choć uśmiech nie jest złudny :) Ucałowania Małgoś

      Usuń

Polecany post

Klisze wspomnień

Twarze umarłych przychodzą tylko w snach. Zamykają moje oczy bym nie ujrzała własnego zdziwienia rozwieszając klisze wspomnień plączących ...