piątek, 24 lutego 2017

Klisze wspomnień

Twarze umarłych przychodzą tylko w snach.
Zamykają moje oczy bym nie ujrzała własnego zdziwienia rozwieszając klisze wspomnień plączących się w supełki niczym paciorki różańca. By wymodlić niepamięć znikającą spomiędzy plastikowych ramek po starych slajdach. Próbując zatrzymać fragment przenikającego obok czasu we framudze pustego okna. Obejmując swoimi ramionami w obraz skradzione niespiesznie spojrzenie twoich źrenic. Wypełniając pustkę przypadkowością gestów zawieszonych w rozproszonym świetle bladej pajęczyny rzucającej cień ponad horyzont wyłaniającego się świtu w ulicznym teatrze marionetek. Nasłuchując odgłosów deszczu dudniącego w szyjach zardzewiałych rynien. Dźwięków naciągniętych na stary smyczek do skrzypiec. Obmywając stopy ze śladów dawnej obecności. Nasłuchując znajomych kroków na plecionce pociemniałej wycieraczki. Oddechu zawieszonego na klamce z karteczką "nie wchodzić".
Twarze umarłych przychodzą tylko w snach.


6 komentarzy:

  1. Obecność, wciąż i wciąż :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tęskni się do niej, wciąż i wciąż. Serdeczności.

      Usuń
  2. Piękny tekst,zadumałam się.
    Pozdrawiam serdecznie:))Molekułka

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Molekułko. Pozdrawiam ze słonecznego Buska-Zdroju.

      Usuń